واژه ها را به ياري مي طلبم ولي آنها از من پريشان ترند...
گريه را فرا مي خوانم ولي او از من غمگين تر است...
باران را به پايكوبي ابرها صدا مي زنم ولي بيشتر از من گريه را سر مي دهد...
و تو را یاد می کنم...
اما افسوس... كه دگر در پیش ما نیستی

(هیچ وقت فکرشو نمی کردم...هنوزم باورم نشده٬ اما خوب او هم رفت. این پست
رو واسه ی درگذشت رفیق و دوست خوبم کسی که جای برادر بزرگم بود ٬عموی عزیزم
علی اکبر هاتفی هویدا گذاشتم. می دونم و مطمئنم که جاش توی بهشته)