کسي که سعي مي کند صاحب گلي باشد ، پژمردن زيباييش را هم مي بيند.
اما اگر به همين بسنده کند که گل را در دشت بنگرد ، همواره با او مي ماند.
چون آن گل با شامگاه ، با غروب خورشيد ، با بوي زمين خيس و با ابرهاي افق آميخته است...